از مهتابی به کوچه

شاید آغازی دیگر

2011-02-02T06:51:00.001-08:00

من چرا اینجا نمی نویسم؟!ما چرا اینجا نمی نویسیم؟!

2010-08-31T12:11:00.000-07:00

"راه رفتن خوب است.همیشه خوب بوده است.همیشه به درد می خورد.وقتی که فقیری و کرایه ی تاکسی گران تمام می شود.وقتی که ثروتمندی و چربی های بدنت با راه رفتن آب می شود.اگر بخواهی فکر کنی می توانی راه بروی.اگر هم بخواهی از فکر خالی شوی باز هم باید راه بروی.برای احساس کردن زندگی در شلوغی خیابان ها باید راه بروی و برای از یاد بردن آزار و بی مهری مردم باز هم باید راه بروی.وقتی جوانی.وقتی پیری.وقتی هنوز بچه ای.هر توقف یعنی یک چیز خوشمزه.و برای توقف بعدی باید راه رفت"
فريبا وفي . كتاب پرنده من
.

بی ربط

2010-08-14T01:37:00.000-07:00

اس ام اس می زنه که هوا اینجا خیلی خنکه من یخ کردم فکر کن
جواب می دم ببین تو گرافیک دیجیتال و گرافیک رایانه رو دوره ببینی بیشتر به کارت میاد

خواستم بگم همچین خوانواده ای هستیم ما
دی:

همراهی کنیم

2010-08-06T13:50:00.000-07:00

در حمایت از زندانی یانی که در اعتصاب غذا هستن شنبه اعتصاب غذا می کنم

روزی که حسین از بقال محل دو بسته سیگار نخرید

2010-08-04T13:23:00.000-07:00

"گنجشك، كيشك، كيشك، گنجشك‌ها روي بالكن طبقه اول بالاي سوپري پرپر مي‌كنند. خانه حسين پناهي خالي مانده و آقاي بشيري، صاحبخانه حسين از خوش‌‌‌حسابي مستاجرش تند و تند تعريف مي‌‌كند. مثل همين روزهاي گرم بود كه حسين پناهي در خيابان اشك شهر، اشك هنرمندان سرشناس ايراني را درآورده بود. «اشك شهر» نام خياباني كه حسين پناهي هر روز پرايد مشكي‌اش را كنار پياده‌رو آن پارك مي‌كرد، چقدر در محله يوسف‌آباد حسين پناهي گشت و گشت تا خياباني بيابد با اين اسم، مي‌خواست اسم خيابانش با روزگار خودش ست شود. سربالايي نفسگير خيابان، فرصت نفس چاق كردن نمي‌دهد. خياباني كه در آن هيچ تاكسي مسافران را سوار نمي‌كند. آقاي بشيري صاحبخانه حسين هنوز هم با افتخار از مردي مي‌گويد كه روزگاري دور مستاجرش بود با ماهي 200 هزار تومان: «حسين پناهي يك پارچه آقا بود. بي‌غرور، بي‌تكبر، هر روز سه بسته سيگار مي‌خريد و تن ماهي و كنسرو لوبيا.» همسايه بالاتر مشتاق‌تر است براي گفتن از حسين: «همون‌جوري بود كه تو فيلم‌هايش بازي مي‌كرد. انگار اصلا نقش بازي نمي‌كرد، خود خودش بود.» در پياده‌رو اشك شهر صاحبخانه حسين پناهي ريسه‌هاي چراغاني نيمه‌شعبان را پايين مي‌كشد: «روز مادر بود، انگار بچه‌‌هاي آقاي پناهي مي‌خواستند بيايند سراغ پدرشان. هرچه زنگ مي‌زدند جواب نمي‌گرفتند تا اينكه آمدند و در را شكستيم و وارد خانه شديم و جنازه آقاي پناهي بين عسلي‌ها افتاده بود. وقتي جنازه را ديدم يادم افتاده بود كه چقدر تعارف مي‌كرد برويم بالا با هم چاي بخوريم.» خيابان ولي‌عصر، همين پايين‌تر است، حساب و كتاب كه كنيم، مي‌شود موازي اشك شهر جايي كه حسين پناهي يك روز كنار جوي آبش پا دراز كرد و شروع كرد به خواندن خيام، بي‌خيال دنيا، بي‌‌خيال عابران، بي‌خيال چنارها كه هي زرد مي‌شدند و زرد. نوجوان همسايه مرگ حسين را خاطره كرده و اما نمي‌تواند از ذوق‌زدگي‌اش نگويد، ذوق‌زدگي از حضور بازيگران مشهور كه سر صبحي دم در خانه آنها جمع شده بودند: «فكر كنم آقاي جمشيد مشايخي بود، رفت كنار پرايد مشكي حسين، پرايد خاكي و گرد گرفته بود، روي خاك‌ها با انگشت نوشت، حسين جان آمديم اما نبودي.» مرداد هم مرداد همين چند سال پيش بود كه مثل حالا تابستانش زودتر از موقع شروع نشده بود و گرمايش قرار بود خرماپزان راه بيندازد. مرداد ماهي كه حسين پناهي در آن مرگ را انتظار مي‌كشيد: «ما بدهكاريم به كساني كه صميمانه ز ما پرسيدند معذرت مي‌خواهم، چند مرداد است و نگفتيم چون كه مرداد گور عشق گل خونرگ دل ما بوده است.» حسين پناهي چند ماه بيشتر مهمان آپارتمان خيابان اشك شهر نبود، سال‌ها از اين خانه به آن كوچه و از آن بلندي به اaين پستي رفت و آمد كرده بود و مي‌گفت كه اجل هم آدرس ما را گم كرده از بس كه در اين شهر خانه به خانه شده‌ايم. حالا سر كه بالا ببري بالكني حقير چشم‌انداز صبحگاهي مرد تنها را برايت روايت مي‌كند: «ساعت 5:02 بامداد است و از سر و صداي گربه‌ها در آن سوي پنجره احساس آرامش مي‌كنم! نفس سرد مرگ را بر گردنم احساس مي‌كنم؛ گاه به سرم مي‌زند كه خانه را به آتش بكشانم تا او را بسوزانم.» او در اين محله و شهر دنبال مادربزرگ زندگي‌اش هم گشت: «مادربزرگم را گم كرده‌ام در هياهوي شهر، آن نظر بند سبز را كه در كودكي بسته بودي به بازوي من. من چشم خورده‌ام، من چشم خورده‌ام. من تكه‌تكه از دست رفته‌ام در روز، روز زندگانيم.» اگر قرار باشد رد پاي حسين پناهي را در شهر پي گرفت، مي‌شود رفت، ميدان ونك يا كنار حوزه هنري همان روزها كه رسول نجفيان ايستاده كنار و فقط نگاه كرده است. او درباره زندگي خود مي‌گويد: در كودكي نمي‌دانستم كه بايد از زنده بودنم خوشحال باشم يا نباشم، چون موضع گيري خاصي در برابر زندگي نداشتم. آن روزها ميليون‌ها مشغله دلگرم كننده در پس ذهن داشتم. از هيات گل ها گرفته تا مهندسي سنگ ها، از رنگ و فرم سنگ ها گرفته تا معماي باران‌ها و ابرها و... به سماجت گاوها براي معاش، زمين و زمان را مي‌كاويدم و به‌سادگي بلدرچين‌ها سير مي‌شدم. گذشت ناگزير روزها و تكرار يكنواخت خوراكي‌هاي حواس، توقعم را بالا برد. توقعات بالا و ايده‌هاي محال مرا دچار كسالت روحي كرد و اين در دوران نوجواني‌ام بود. مشكلات راه مدرسه در روزهاي باراني مجبورم كرد به خاطر پاها و كفشهايم به باران با همه عظمتش بدبين شوم و حفظ كردن فرمول مساحت ها، اهميت دادن به سبزه قبا را از يادم برد. هر چه بزرگ‌تر شدم به دليل خودخواهي‌هاي طبيعي و قراردادهاي اجتماعي از فراغت آن روزگار طلايي دور و دورتر افتادم. اما با تمام اين دلتنگي‌ها، پناهي معتقد است در مقايسه با آن ظلمات، بودن، نعمتي است كه با هر كيفيتي شيرين و جذاب است. گنجشك، كيشك، كيشك!… پس آغاز مى كنيم سرگذشت مردى را كه هيچ كس نبود با اين همه تو گويى اگر نمى بود، جهان قادر به حفظ تعادل خود نبود. و قبل از آن؟ اين سرگذشت كودكيست كه به سرانگشت پا، هرگز دستش به شاخه هيچ آرزويى نرسيد. اين سرگذشت مرديست كه مى‌خواست به كودكى‌اش برگردد، كفش برگشت برايش كوچك بود، در جاده ماند و … مرد. چه آسان از مرگ خود مى نويسد، حسين پناهي. دوستانش نمى دانند چه روزى مرده است. زمان مرگ را به واسطه شواهد و ظاهر جسد تخمين زدند. پزشكى قانونى، براى روز ۱۷ مرداد جواز دفن صادر كرد و 14 مرداد روزى است كه مى گويند «حسين پناهى»، حدودا در آن تاريخ مرده. رسول نجفيان: آخرين بار، حسين را دو ماه قبل از فوتش، در برنامه خودم در شبكه جام جم ديدم. گفتم حسين جان، ماما فاطى - مادر خودم كه حسين خيلى دوستش داشت - مرد و تو نيامدى مجلس ختم. گفت مرده كه مجلس ختم مرده نمى ره. آن شب حس كردم اين آخرين ديالوگ من و حسين است و بود. روز شمار مرگ ۱۲ مرداد ۱۳۸۳: حضور در استوديوى دارينوش و ضبط صدا براى تكميل آخرين قطعه كاست سلام، خداحافظ. ۱۳ مرداد ۱۳۸۳: كسى غير از خريد دو بسته سيگار از بقال محل، چيز ديگرى ازاو نمى داند. ۱۴ مرداد ۱۳۸۳: روزى كه مى گويند حسين پناهي حدودا در آن تاريخ مرده است. ۱۵ مرداد ۱۳۸۳: حسين پناهي از بقال محل دو بسته سيگار نخريد. ۱۶ مرداد ۱۳۸۳: زنگ تلفن خانه يك مرده قطع نمى‌شود. ۱۷: مرداد ۱۳۸۳: عاقبت حسين پناهي كشف شد. حسين پناهي مرد."
نسرین ظهیری/تهران امروز

2010-08-01T01:02:00.000-07:00

جناب عزراییل لطفن از هنرمندان بکش بیرون شیف کن به سیاستمداران منفور
با تشکر

نام نجات دهنده گانت را از آینه بپرس

2010-06-11T02:31:00.000-07:00

کاریکاتور از وحید نیک گو

از بی سیگاری می زنم زیر آواز

2010-06-07T02:14:00.000-07:00

خیلی چندش آور غذای جویده ی این و اون رو قورت دادن تازه هر چی شکمت گنده تر باشه بشتر تحسین می شی
ریدم به تحصیل علم و دانش این مملکت

آی رنج رنج عزیزم

2010-05-09T12:34:00.000-07:00

یه ستاره آویزون به دارِ دوباره یه خورشید که خاموش میشه با حکم آسمونی

آقا!نگه دار

2010-04-27T11:08:00.000-07:00

جاده ی خوشبختی در دست تعمیره

قصيده براي انسان ماه بهمن

2010-04-22T01:00:00.000-07:00

تو نمي داني غريو يك عظمت

وقتي كه در شكنجة يك شكست نمي نالد

چه كوهي ست!

تو نمي داني نگاه بي مژة محكوم يك اطمينان

وقتي كه در چشم حاكم يك هراس خيره مي شود

چه دريائي ست!

تو نمي داني مردن

وقتي كه انسان مرگ را شكست داده است

چه زندگي ست!

تو نمي داني زندگي چيست، فتح چيست

تو نمي داني اراني كيست

و نمي داني هنگامي كه

گور او را از پوست خاك و استخوان آجر انباشتي

و لبانت به لبخند آرامش شكفت

و گلويت به انفجار خنده ئي تركيد،

و هنگامي كه پنداشتي گوشت زندگي او را

از استخوان هاي پيكرش جدا كرده اي

چه گونه او طبل سرخ زندگيش را به نوا درآورد

در نبض زيراب

در قلب آبادان،

و حماسة توفاني شعرش را آغاز كرد

با سه دهان صد دهان هزار دهان

با سيصد هزار دهان

با قافية خون

با كلمة انسان،

با كلمة انسان كلمة حركت كلمة شتاب

با مارش فردا

كه راه مي رود

مي افتد بر مي خيزد

بر مي خيزد بر مي خيزد مي افتد

بر مي خيزد بر مي خيزد

و به سرعت انفجار خون در نبض

گام بر مي دارد

و راه مي رود بر تاريخ، بر چين

بر ايران و يونان

انسان انسان انسان انسان . . . انسان ها . . .

و كه مي دود چون خون، شتابان

در رگ تاريخ، در رگ ويت نام، در رگ آبادان

انسان انسان انسان انسان . . . انسان ها . . .

از شاملو

همه چی از یاد ادم میره مگه یادش که همیشه یادته

2010-04-10T06:21:00.000-07:00

-تو چرا نیومدی ببینیش؟!
- خواستم آخرین تصویری که ازش تو ذهنم دارم اون لحظه ها نباشه. راستی آخرین باری که دیدمت کی بود؟!آهان تو عید بود اومدیم خونه تون.رو تخت دراز کشیده بودی یه هفته بود که عمل کرده بودی.گفتی
باز این لباست رو پوشیدی؟!خب من لباس قدیمی ها رو دوست دارم.تو اونا احساس راحتی یه بیشتری دارم.
اصلن من شلخته ی بی نظمم.
از پله ها رفتم بالا.کلی زن سیاه پوش که گریه می کنن!یه لحظه سرگیجه می گیرم.انگار فیلمو گذاشتی رو
صحنه ی تند!همه چی با سرعت از جلو چشام رد می شه
با فاصله به همه چی نگاه می کنم.صدای امیر کوچولو میاد تو گوشم.آدم بزرگا خیلی عجیبن!
با مرگ کنار اومدم. هر روز بهش فکر می کردم. ولی از یه چیزایی دردم میاد. از آروزهات !خاطراتت رو مرور می کنم بدون اه و حسرت
بابات می گه خونه ی نو مبارک افسانه!

همه چی از یاد ادم میره مگه یادش

یه روز خوب میاد!!می دونم!!!

2010-03-20T04:51:00.000-07:00

هیچ ماهی رو زندونی نمی کنم و سیبم سبز

نصف شب است دیگر

2010-03-15T07:21:00.000-07:00

نشسته ای بی ویرایش یک ساله ت را کلیک کلیک حذف می کنی وقتی دیگران خیلی جنتلمن در خانه شون رو می بستند تو سرخوشانه ادامه دادی و بالاخره بیرون می اندازنت چرا که زبون درازی کردی و تو نمی خوای اثری از خانه ی ویران شده ی لعنتی ات به جا مونده باشه ماوس رو می گذاری روی گزینه ی حذف هر چند خیلی دیر!
پ.ن:پست های قبل برای شما آشناست دوستان.تعدادی رو کپی کردم با اندکی ویرایش

یه کم آرامش لطفن

2010-03-15T05:18:00.000-07:00

تو این خونه ی کوفتی هیچ وقت خواب صبح معنی نداره.از ساعت 7صبح که حاجی اینا بیدار می شن این زنگ تلفن و زنگ آیفن شروع می کنه تا وقتی که برم ناهار کوفت کنم.تا سران حکومت نظامی باورشون شه که من زهرمار کردم و از گشنگی نخواهم مرد.
7صبح زنگ میزنن تلفن رو جواب نمی دم
دوبار ...بازم نه.سه بار .. دیگه صداش رو اعصابم پا می شم گوشی رو جواب می دم
خونه جاجی ایناست
"مامان کجاست ؟!"(تو جیب من.خب معلومه دیگه خوابه)"بگو بیاد داینجا".با عصبانیت "باشههههههههههههههه".تق
8صبح زنگ آیفون.جواب نمی دم پشت هم در می زنن زنگ می زنه باز می کنم بچه هان
"شما نمی تونین مثل ادم یه جا بشینین چقد میرین میاین"
انگار نه انگار بازم تکرار می کننن
در زدن مامان که بماند قربون مامان برم که هر چهار دیقه دلش واسه بچه هاش تنگ می شه باید بیاد سر بزنه بهشون و هی بالا سرشون قصه تعریف کنه.
9 صبح.
زنگ زنگ 5تا میس کال اس ام اس
" نمیره زبانم رو بیبین. "
"بمیری.شماره شناسنامه ت رو بگو."
"هنوز نیومد."
دوباره به زور می خوابم
صدای زنگ
"واقعن نمی شنوی؟!این همه زنگ زدم به گوشی ت و زنگ زدم خونه"
"خب بگو"
"بریم ثبت نام؟"
"غروب بریم الان خوابم میاد"
"نه.نمیام"
".بیا ....بیا....."(با صدتا دلیل)
"خب باشه "
دارم می نویسم صدای ایفون میاد.باز می کنم نمی بینم کیه من گریه ام.خوابم میاد.من دیر می خوابم
اینم از مصائب نزدیک بودن خونه به پدربزرگ مردمی و خوش مشرب و مادری که جمع رو دوست داره.اینقدر به زور مهمون دارم و به زور مهمونی میرم که زده می شم از همشون. یعنی هیچ وقت اجازه ندان لذتش رو درک کنم چون هیچ وقت من نخواستم و امادگی شو نداشتم .و همیشه فکر می کنم که چی ؟!چون اونا خوششون میاد یا بد و زشته من باید این کار رو انجام بدم.به نشانه ی اعتراض به اونها تنها می موندم و بعدها تنهایی و انزوا رو" انتخاب "کردم.

از سرگذشت هکلبری فین

2010-03-15T05:10:00.000-07:00

من یکی می گم صد سال سیاه اخلاقی نباشه وقتی می خوام یه غلام سیاه بدزدم یا هندونه یا کتاب مدرسه ی کلیسا.راه دزدیدنش برام هیچ فرقی نمی کنه می خوام بدزدم. من غلام سیاهمو می خوام من هندونه مو می خوام من کتابمو می خوام.اگر کلنگ بیشتر راه دستم بود خوب اون غلام سیاه یا اون هندونه یا اون کتاب رو با کلنگ در می آرم.به من چه که مراجع چی گفته ن گور بابای همه شونم کرده.

"چه غریبم روی این خوشه ی سرخ"

2010-03-15T05:07:00.000-07:00

-من می ترسم پس هستم!
-روزها می گذرن دریغ از یک عدد کتاب یک عدد فیلم یک عدد ...یک عدد ... یک عدد...س...ق..و...ط
- باز هم بی خوابی من و خیال و تنهایی به اضافه ی صدای بارون!
"تا کجا من اومدم؟
چه طوری برگردم؟
چه دراز سایه م!
چه کبود پاهام!
من کجا خوابم برد؟
یه چیزی دستم بود
کجا از دستم رفت؟"

"چشم مرا هوای تو پر کرده"

2010-03-15T05:05:00.000-07:00

ـجلوی در پاساژ شهریار
آقایی با کیف پر از کتاب:سلام خانم این سومین کتاب منتشر شده از من هست
من ِ دپرس:اوهوم

ـ پر از رویاهای سانسور شده ام و حرف هایی که بلد نیستم
ـ اینجا کسی نیست

چشم هایش مانند لانه ی خالی سیمرغان بودند

2010-03-15T05:03:00.000-07:00

خونه آرامش بخش ِ حداقل برای من که از جامعه و مردم فراری ام .اما حالا حتی خونه هم من رو راضی نمی کنه . شاید دلم می خواد تو عشایر بودم و کوچ می کردم یا شاید دزدان دریایی و یا شاید هم دوست هاکلبری فین.بالاخره نمی دونم چی من رو قانع می کنه سرگردونم و هیچی زجرآورتر از این تکرارها نیست.

-خطوط را رها خواهم کرد
و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد
و از میان شکل های هندسی محدود
به پهنه ی حسی وسعت پناه خواهم برد
من عریانم عریانم عریانم
مثل سکوت میان کلام های محبت عریانم
عنوان و شعر از فروغ

به نام حقیقت من و تو برده ی باورهایمان شدیم

2010-03-15T05:01:00.000-07:00

با زندگی کردن تو جامعه ای با عقاید قرون وسطائی و وضعیتی که داره واین همه پوچی خودم نمی دونم چطور می شه از زندگی لبریز بود!
حوصله ندارم.مسکن سردرد های من کو؟

من کی ام؟!

2010-03-15T04:59:00.000-07:00

مرد همیشه مست کوچه ی ما وقتی که می رفتی من فقط لبخند می زدم به یاد صدای کفش هایی که بزرگ تر از پا هایت بود.
هی تو معمولی نبودی

ـ روزها رو به هیچ می رسونی دراز می کشی و آجر های دیوار رو می شمری.عادت سلیقه ها و افکارت رو می سازه و تو توی روزمرگی هات غرق می شی ...
تو مرده ای رفیق

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی ...

اگر روزمرّگی را تغییر ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏کنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،
دوری کنی . . .

تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر هنگامی که با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگی‏ات
ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .

امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری.

پابلو نرودا _ ترجمه احمد شاملو

بن بست

2010-03-15T04:57:00.000-07:00

"ـ زن پیوسته تکرار می کرد خدای من خدای من اما دیگر نه خدا برایش معنایی داشت نه من"
ـ نمی فهمم چطور می شه به اسم تعهد دوست داشتن کسی را محکوم کرد ؟!همانطور که هیچ وقت نفهمیدم چطور می شه نمره تعیین کرد و خیلی چیزهای دیگه!
ـشمردن بلد نیستم

دوست داشتن بلدم

و گاهی شده

یکی را دو بار دوست داشته باشم

دو نفر را یک جا!

شعر از آیدین روشن

پیرمرد و دریا

2010-03-15T04:55:00.000-07:00

- آدمی را برای شکست نساخته اند.آدم ممکنه از بین بره اما شکست نمی خوره
- ای ماهی من نباید این قدر دور می رفتم نه به حال من فایده ای داشت نه به حال تو
- دریا خیلی بزرگه قایق من کوچیکه.شکستم دادن راستی شکستم دادن
- یه کارد دیگه می گیرم .باید یه نیزه خلاص خوب بگیرم

یکی از ویزگی نوشته های همینگ وی غیبت نویسنده از صحنه است.مانند یک گزارشگر صحنه را
توصیف می کند بدون قضاوت و عقیده ای.او از دخالت کردن در اندیشه و احساس آدم های داستانش
خوداری می کند. کارکترها از طریق دیالوگ ها یشان تعریف می شوند.بنابراین دیالوگ ها نقشی مهم در
داستان دارند.زبانش ساده و خشن و توصیفی که از طبیعت می دهد ظریف و دقیق است. طبیعت روحیه و واقعییت شخصیت ها را نشان می دهد.داستان پیرمرد ماهیگیری که هر روز به جنگ با طبعیت میرود
در صورتی که دریا و پرنده دریایی و کوسه مزاحم و دشمن سانتیاگو هستند اما سانتیاگو با آنها دوست است.طبعیت هم آرامش بخش و هم دشمن اوست.داستان نشان دهنده ی این واقعییت است که انسان ها در
رقابت دائمی که با زندگی دارند همیشه بازنده اند و شکست آنها حتمی ست.((شکست سانتیاگو پیروزی
اوست .بازنده برنده است و برنده بازنده.))

اگر شکست خوردی اصلن مهم نیست دوباره تلاش کن این بار بهتر شکست می خوری_ساموئل بکت

زیباترین شعر دنیا

2010-03-15T04:53:00.000-07:00

سارا می خواد که ازش تاریخ بپرسم چون فردا امتحان داره کتاب رو که نگاه می کنم یاد دبستان
خودم می افتم که کل روز جمعه رو ناراحت بودم که نمی شه برم مدرسه.عاشق گچ و تخته بازی!
تو کلاس ها هم قضاوت کردیم.خوب ها و بدها ساختیم .برپا و برجا گفتیم.سرکوب شدیم و اعتراض
کردن رو یاد نگرفتیم.آخ که کودکی هام رو خانم معلم و درس و مدرسه و نمره و انضباط ازم گرفت.
بعثت یعنی چه؟خوارج چه کسانی بودند؟
در حین تند تند جواب دادن سارا که با کلمات درگیره خیره می شم به صورت خوشگلش و بازم
هجوم چراها

آغاز

2010-03-15T04:50:00.000-07:00

اینجا تمرین می کنم!